سیب سرخ حوا

سیب سرخی دیدم

سرخی ازداغی گناه

او همان سیبی بود   که حوا بفریفت

وچو ادم دیدش به هوایش افتاد

سیب را بو کردم

بوی ان باغی که مرغ آنجا بودم می داد

چو او فتنه گر آن جا بود

در ان باغ برویم بستند

سیب را گاز زدم   (طعم خوبی داشت)

دور وبر را دیدم

هیچ باغی به دیدم نرسید

همه درها بسته

با خودم گفتم که

حق داشته حوا

سیب سرخ ممنوع  طعم خوبی داشت

گفتی   وگفتم

گفتی به من که:دنیا دنیای نامردیه

                                                          گفتم:بمون برایم که عشقا قلابیه

گفتی که:قلب پاکت حیف برام بسوزه

                                                        گفتم که:این قلب من یه عمره که داره میسوزه

گفتی:دلت یه دنیاست دنیای مهربونی

                                                        گفتم  که:عاشقتم اینو خودت می دونی

گفتی:اسیر عشقی  عشقی که بی جوابه

                                                      گفتم:تو هم اسیر باش باور کن ثوابه

گفتی :بدان برایم عشق معنا ی نداره

                                                      گفتم:تو عشق باش انگاردیگه بهاره

گفتی:که طعم عشق را  از بد کسی چشیدی

                                                         گفتم:در اشتباهی تو عاشقی ندیدی

گفتی: برو که عشقت لایق من نمیشه

                                                         گفتم:که تنها تویی برای من همیشه

گفتی :بدان این قدر من ارزشی ندارم

                                                        گفتم:که این ارزشو بالا سر م می زارم

گفتی : که ای جوونک تو خیلی خیلی مستی

                                                          گفتم :تویی عشق من جام من تو هستی

گفتی که:حرفای  تو وجود مو سوزنده

                                                         گفتم:که دیگه اشکی برای من  نمونده

رفتن تو

گفتم که رفتنت یکروز

            قاب دلم رامی شکنه

گفتی که این بخت تو بود

                   تقدیر توشکستنه

هر وقت که بارون می زنه

                    تورا کنارم می بنیم

 حس میکنم پیش منی

                  هنوز هم عاشق ترینم

 گفتم بمان اون روز می آید

                    غصه هامون تمام میشه

گفتی اگر باهم باشیم

                  لحظه هامون حرم میشه

وقتی  رفتی همه دنیا روی سرم

                انگاری خراب شد ودل شکست

ساز من زانو غم گرفت و رفت

                        گوشه اتاق  نشست

از وقتی رفتی هیچ کس

                        هم درد و هم رازم نشد

هیچ کسی حتی یک دفعه

                           هم غصهءسازم نشد

رفتی ولی این بدان

                    عاشقتم تاپای جون

دل بهاریم عاشق

  چه توی بهار چه توی خزون

                                 اندیشه

                           کمی با خودت خلوت کن

 دراین خلوت خود کمی هم  به گذشته و من بیا ندیش

              آن وقت است که خواهی فهمید

     که  در انتظار و تحمل وصبوری ساده من

                       همان آرامش وآسایشی است

که سالها ست  نو آنرا درهیاهو وزرق وبرق زیبا  دیگران

میجویی اما هربار چون بارگذشته به بن بست وشکست می رسی

آن چه خود داشت زبیگانه تمنا می کرد

                        ای غریبه پرست

وایسا دنیا

من دیگه خسته شدم بس که چشم هام بارونی

از دلم تاکه فضای غصه و مهمانی

من دیگه بس برام تحمل این همه غم

بس جنگ بی ثمره برای هر  زیاد وکم

وقتی فایدهای نداره غصه خوردن  واس چی

واس عشق های تو خالی ساده مردن واس چی

نمی خواهم چوب حراجی به دلم بزنم

نمیخواهم گناه بی عشقی بیافته گردنم

نمیخواهم دربه در پیچ و خم جاده شم

واس آتش همه یک هیزم آماده شم

یا یک موجود کم وخالی وپر افاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیامن میخواهم پیاده شم

این همه چرخیده و  چرخودنی آخرش چی شد

اون بلیت شانس دایم قسمت کی شد

همه  درویش همه عارف جای عاشق پس کجاست

این همه طلسم بد جای خوش تو کجاست

که شاید......................

دوباره تکرار تاریخ

              دوباره سیاهی جلوی دیدگانم

باری دیگر آغاز نا امیدی

            ویرانی کاخهای رویا هایم

یک باره دیگر سنگینی غم وغصه کرده کمرم وخم

دوباره دل شکسته  درهای بسته

        دیگر تاب وتحمل برگشتن نداره پاهایم

دست رد خورده بر سینه ام عشق هم کرده جوابم

خدایا به کدامین گناه ومعصیت

               این همه مصیبت باز آمد به سرم

مگر جز پاکی وصداقت وراستی بود گناهم

 ای مر گ کجای تو پس کی میای

                             که برسی به دادم

اما چرا مرگِِ    توکتُ الی الله

               تا خدا را دارم غمی ندارم

باید به رحمت ایزد امید بست

              توهم  مرا   نبر از یاد  خدایم

باره دیگر به من صبری اعطا کن

 که شاید..............................

تنهای من

فاصله هام حتی اشک توی چشم هام

                                 دیگه فایده نداره نداره

بی کسی هام و

        غربت توی صداهام

                                  هیچ کسی باور نداره نداره

تنهای من دیگه پایانی نداره

                                  ویرانی دل سروسامانی نداره

باید بمانم تا همیشه تک وتنها

                                    همیشه این دل میشه بازیچه غم ها

نفس تازه.....

دل من

       غصه چرا؟

برف های غم را

                   خورشید

 دوده خاکستری را

                       یک باد

غبار  چهره ات را

                              باران

صبر کن تا فردا

              نفسی تازه کنی

دریغ.................

 من آمدنت را

دیدنت را

در شب های تنهایی خود انتظار کشم

گل عشق را در خود شکفته ام

        وتنها

باران اشک چشمان تو

 آن رابه ثمره خواهد رساند

       واکنون

فاصله من وتو

       تنها

به اندازه یک تار موی زیبا

به  اندازه یک قطره اشک

از چشمان توشت

شاید دفعهً  دیگری

وقتی که تو می آیی تمام  وجودم شروع به لرزش میکند

قلبم چون دوندهء دوهای سرعت شروع به تپیدن میکند

گوشهایم بسته  وازشنیده هر صدای بجز صدای تو سر باز میزند

تنم داغ شده چون خورشید شروع به سوختن میکند

از شدت هیجان  گونه هایم سرخ شده عرق خجالت برروی پیشانی

در ذهنم حرفهای برای گفتن به تو آماده دارم اما به نا گاه فراموشی

زبان از گفتگو قاصر آنجاست که چشمها کار زبان ودل میکند

دیدگانم پر از عشق ومحبت است منتظره نگاه توکه بگویند دوستت دارم

اما تو آنها را نمی بنینی چون ازشرم حضورات سرم پایین زمین را سیر  میکند

یارا تو می آیی و می روی از کنارم چون سپیده سحری

حرفهایم نا گفت ماندهِِِِِ می گویم به خودم شاید دفعه ًدیگری